NAÇİZANE KARALAMA

Bir insan daha ne kadar hayata yenilir bilmiyorum. Ve daha kimleri kaybedeceğimi…
En çok değer verdiklerim eksiliyor hayatımdan…
Uzaklaşıyor benden…
Bunlara rağmen hayata tutunmaya çalışmak, çabalamak…

Hayatın en zor anları bu aslında. Gidişlerin ardından el sallamak.
El sallamaya mahkum bırakılmak…
Ne acı şeydir bu gidene dur diyememek. Her şeye rağmen elinden hiçbir şey gelmemek…
Bu o kadar soğuk ki.
Güneşe sarılsam bile geçmeyecekmiş gibi.
Bu o kadar çaresiz ki.
Yağmurun kuraklığa fayda etmemesi gibi.
Bu öyle bir yalnızlık ki.
Çölde sadece kaktüsün yaşama ihtimali gibi.
Bu öyle büyük bir çukur ki.
Düşsem çıkamam, haykırsam duyuramam.
Bu öyle bir akıntı ki.
Bakmak istesem kapılırım, bakmazsam meraklanırım.
Bu öyle bir yokluk ki.
Aynaya baksam kendimi dahi bulamazmışım gibi.
Bu o kadar büyük bir oyun ki.
Yıllarca planlanmış, üzerimde test edilmiş gibi.
Bu öyle bir duygusuzluk ki,
Anne, babayı hiç bilmemişim gibi.

Bu öyle bir gün ki,
Gündüzde olsam geceyi, gecede olsam gündüzü arayıp bulamamak gibi.
Bu öyle büyük bir yorgunluk ki,
Dünyanın bir ucundan diğer ucuna hiç durmadan koşmuşum gibi.
Bu öyle bir kızgınlık ki,
Son kararı hakimin verip kalemi kırması gibi.
Bu öyle bir çırpınış ki,
Yüzmeyi bilmeden yüzmeyi istemek daha sonra kurtulmayı beklemek gibi.

Yazar: MERVE KAYA

Yeterince yazar, okur ve fazlasıyla rock dinlerim.